رویش عشق سرآغاز کتاب من و توست...


گر درختی از خزان بی برگ شد

یا کرخت از سورت سرمای سخت


هست امیدی که ابر فرودین

برگ ها رویاندش از فر بخت


بر درخت زنده بی برگی چه غم

وای بر احوال برگ بی درخت...



                                                   "محمد رضا شفیعی کدکنی"

+ نوشته شده در  جمعه سی ام مهر ۱۳۸۹ساعت 5:32  توسط محمد مشایخی | 
باران !‌ سرود دیگری سر کن
من نیز می دانم که در این سوگ
یاران را
یارای خاموشی گزیدن نیست
اما تو می دانی که در این شب
دیوارهای خسته را
تاب شنیدن نیست
من نیز می دانم که یاران شقایق را
دستی به نفرین
از ستاک صبح پرپر کرد
من نیز می دانم که شب افسانه ی خود را
در گوش بیداران مکرر کرد
اما نمی گویم
دیگر نخواهد رست در این باغ
خونبرگ آتشبوته ای
چون قامت یاد شهیدانش.
یا گل نخواهد داد
پیوند دست نا امیدانش
باران !‌ سرود دیگری سر کن!

شعر تو با این واژگان شسته
غمگین است
ترجیع محزون تو
امشب نیز
چون ترجیع دوشین است
شعری به هنجاری دگر بسرای
آوای خود را پرده دیگر کن
باران ! سرود دیگری سر کن!

                                                                   "محمدرضا شفیعی کدکنی"
+ نوشته شده در  دوشنبه یکم تیر ۱۳۸۸ساعت 19:3  توسط محمد مشایخی | 

گر شادی وصال تو یک دم نمی رسد
شادم که جز غمت به دلم غم نمی رسد
خورشید اگر به مشت زری وصل گل خرید
هرگز به پاکبازی شبنم نمی رسد
ای ابر رهگذار، به برقی نوازشی
بر کشت زار ما اگرت نم نمی رسد
چون مرغکان گلشن تصویر شیونم
هرگز به گوش آن گل خرم نمی رسد
با آن که همچو آینه ام در غبار غم
گردی ز من به خاطر همدم نمی رسد

                                                          "محمد رضا شفیعی کدکنی"


+ نوشته شده در  دوشنبه هجدهم آذر ۱۳۸۷ساعت 23:16  توسط محمد مشایخی | 
سلام بر همه دوستان همراه.
برای این پست شعر زیبائی از دکتر شفیعی کدکنی که خطاب به استاد مهدی اخوان ثالث هست رو انتخاب کردم. امیدوارم که لذت ببرید.



درین شب ها،

که گل از برگ و برگ از باد و باد از ابر می ترسد.

درین شب ها،

که هر آیینه با تصویر بیگانه ست

و پنهان می کند هر چشمه ای

 سرّ و سرودش را

چنین بیدار و دریا وار

توئی تنها که می خوانی.

 

توئی تنها که می خوانی

رثای ِ قتل ِ عام  و خون ِ پامال ِ تبار ِ آن شهیدان را

توئی تنها که می فهمی

زبان و رمز ِ آواز ِ چگور ِ نا امیدان را.

 

بر آن شاخ بلند،

ای نغمه ساز باغ ِ بی برگی!

بمان تا بشنوند از شور آوازت

درختانی که اینک در جوانه های خُرد ِ باغ

 در خوابند

بمان تا دشت های روشن آیینه ها،

 گل های جوباران

تمام نفرت و نفرین این ایام غارت را

 ز ِ آواز تو دریابند.

تو غمگین تر سرودِ حسرت و چاووش این ایام.

تو، بارانی ترین ابری

  که می گرید،

به باغ مزدک و زرتشت.

تو، عصیانی ترین خشمی، که می جوشد،

ز جام و ساغر خیام.

درین شبها

که گل از برگ و

 برگ از باد و

 ابر از خویش می ترسد،

و پنهان می کند هر چشمه ای

 سرّ و سرودش را،

در این آقاق ظلمانی

چنین بیدار و دریا وار

توئی تنها که می خوانی...

                                        "محمد رضا شفیعی کدکنی"

+ نوشته شده در  دوشنبه یازدهم شهریور ۱۳۸۷ساعت 22:33  توسط محمد مشایخی | 

ساغرم آیینگی کرد و جهانی یافتم
 وان جهان را بی کران در بی کرانی یافتم
جسته ام آفاق را در جام جمشید جنون
هر چه جز عشق تو باقی را گمانی یافتم
 شبنم صبحم که در لبخند خورشید سحر
خویش را گم کردم و از او نشانی یافتم
ساحل آسایشی نبود که من مانند موج
 رفتم از خود تا در این دریا کرانی یافتم
در بیابان طلب سرگشته ماندم سال ها
تا دراین ره نقش پای کاروانی یافتم
روشنی بخش گلستانم چو ابر نو بهار
وین صفای خاطر از اشک روانی یافتم
چشم بستم از جهان کز فرط استغنای طبع
 در دل بی آرزوی خود جهانی یافتم

                                                              "محمد رضا شفیعی کدکنی"

+ نوشته شده در  دوشنبه چهارم شهریور ۱۳۸۷ساعت 17:17  توسط قاصدک | 

آن صداها به کجا رفت
صداهای بلند
گریه ها قهقهه ها
آن امانت ها را
آسمان آیا پس خواهد داد ؟
پس چرا حافظ گفت؟
آسمان بار امانت نتوانست کشید
نعره های حلاج
بر سر چوبه ی دار
به کجا رفت کجا ؟
به کجا می رود آه
چهچه گنجشک بر ساقه ی باد
آسمان آیا
این امانت ها را
باز پس خواهد داد ؟

                                            "محمد رضا شفیعی کدکنی"

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و هشتم خرداد ۱۳۸۷ساعت 6:54  توسط قاصدک | 


گفتم:

- «اين باغ ار گل سرخ بهاران بايدش؟ ...»
گفت:
- «صبرى تا كران روزگاران بايدش
تازيانه رعد و نيزه آذرخشان نيز هست،
گر نسيم و بوسه هاى نرم باران بايدش...»
گفتم:
- «آن قربانيان یار، آن گل هاى سرخ؟ ....»
گفت:
- «آرى....»
ناگهانش گريه آرامش ربود؛
وز پى خاموشى توفانيش
گفت:- «اگر در سوگشان
ابر شب خواهد گريست،
هفت درياى جهان يك قطره باران بايدش.»
گفتمش:
- «خالى ست شهر از عاشقان؛ وينجا نماند
مرد راهى تا هواى كوى ياران بايدش.»
گفت:
- «چون روح بهاران آيد از اقصاى شهر،
مردها جوشد ز خاك،
آنسان كه از باران گياه؛
و آنچه مى بايد كنون
صبر مردان و دل اميدواران بايدش.»
                                                       "محمد رضا شفیعی کدکنی"
+ نوشته شده در  دوشنبه سی ام اردیبهشت ۱۳۸۷ساعت 13:37  توسط محمد مشایخی | 

تا كجا مي برد اين نقش به ديوار مرا ؟

ـ تا بدانجا كه فرو مي ماند

  چشم از ديدن و

         لب نيز زگفتار مرا

*

لاجورد افق صبح نشابور و هري است

كه در اين كاشي كوچك تراكم شده است

مي برد جانب فرغانه و فرخار مرا .

*

گرد خاكستر حلاج و دعاي ماني ،

شعله آتش كه كوي و سرود زرتشت ،

پورياي ولي آن شاعر رزم و خوارزم ،

مي نمايند در اين آينه رخسار مرا .

*

اين چه حزني است كه در همهمه كاشيها ست ؟

جامه سوگ سياووش به تن پوشيده است

اين طنيني كه سرايند خموشي ها ،

از عمق فراموشي ها

و به گوش آيد از اين گونه به تكرار مرا .

*

تا كجا مي برد اين نقش به ديوار مرا ؟

تا درودي به (( سرقند چوقند ))

و به رود سخن رودكي آن دم كه سرود :

(( كس فرستاد به سر اندر ، عيار مرا . ))

شاخ نيلوفر سرو است گه زادن مهر

كز دل شط روان شن ها

مي كند جلوه از اينگونه به ديدار مرا .

*

سبزي سرو قد افراشته كاشمر است

كز نهان سوي قرون

مي شود در نظر اين لحظه پديدار مرا .

*

چشم آن (( آهوي سر گشته كوهي ))‌است هنوز

كه نگه مي كند از آن سوي اعصار مرا .

*

بوته گندم روئيد بر آن بام سفال

باد آورده آن خرمن آتش زده است

كه به ياد آورد از رفتنه تا تار مرا .

*

نقش اسليمي آن طاق نما هاي بلند

 و اجر صيقلي سر در ايوان بزرگ

 مي شود ، بر سر ، چون صاعقه آوار مرا .

وان كتيبه ،

           كه بر آن

                    نام كس از سلسله اي

نيست پيدا و

              خبر مي دهد

                            از سلسله كارمرا ...

*

عجبا كز گذر كاشي اين مزگت پير

هوس (( كوي مغان است دگر بار مرا )) ...

*

در فضايي كه مكان گم شده از وسعت آن

مي روم سوي قروني كه زمان برده زياد

گويي از شهر جبريل در آويخته ام

يا كه سيمرغ گرفته است به منقار مرا . 

*

تا كجا  برد اين نقش به ديوار مرا ؟

تا به انجا كه فرو مي ماند

چشم از ديدن و لب نيز زگفتار مرا .

                                                               "محمد رضا شفیعی کدکنی"


+ نوشته شده در  شنبه چهاردهم اردیبهشت ۱۳۸۷ساعت 18:58  توسط محمد مشایخی | 

هیچ می دانی چرا چون موج٬

در گریز از خویشتن٬ پیوسته می کاهم؟

-زان که بر این پرده تاریک٬

این خاموشی نزدیک٬

آنچه می خواهم نمی بینم٬

و آنچه می بینم نمی خواهم.

                                                                     "محمدرضا شفیعی کدکنی"

+ نوشته شده در  جمعه شانزدهم فروردین ۱۳۸۷ساعت 8:43  توسط قاصدک | 


بخوان به نام گل سرخ، در صحاري شب،
كه باغ ها همه بيدار و بارور گردند
بخوان، دوباره بخوان، تا كبوتران سپيد
به آشيانه ي خونين دوباره برگردند

بخوان به نام گل سرخ، در رواق سكوت
كه موج و اوج طنينش ز دشت ها گذرد؛
پيام روشن باران،
زبام نيلي شب،
كه رهگذر نسيمش به هر كرانه برد.

ز خشك سال چه ترسي!
ـ كه سد بستي بستند:
نه در برابر آب،
كه در برابر نور
و در برابر آواز و در برابر شور .....

در اين زمانه ي عسرت،
به شاعران زمان برگ رخصتي دادند
كه از معاشقه ي سرو و قمري و لاله
سرودها بسرايند ژرف تر از خواب
زلال تر از آب.
تو خامشي، كه بخواند؟
تو مي روي، كه بماند؟
كه بر نهالك بي برگ ما ترانه بخواند؟
از اين گريوه به دور،
در آن كرانه، ببين:
بهار آمده،
از سيم خادار، گذشته.
حريق شعله ي گوگردی بنفشه چه زيباست!

هزار آينه جاري ست.
هزار آينه اينك، به همسرايي قلب تو مي تپد با شوق.
زمين تهي ست ز زندان،
همين تويي تنها
كه عاشقانه ترين نغمه را دوباره بخواني.
بخوان به نام گل سرخ، و عاشقانه بخوان:
"حديث عشق بيان كن، بدان زبان كه تو داني"
 

 "محمد رضا شفیعی کدکنی"
+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و هفتم اسفند ۱۳۸۶ساعت 17:47  توسط محمد مشایخی | 


ای مهربان تر از برگ در بوسه های باران
بیداری ستاره در چشم جویباران
آیینه ی نگاهت پیوند صبح و ساحل
لبخند گاه گاهت صبح ستاره باران
بازا که در هوایت خاموشی جنونم
فریاد ها برانگیخت از سنگ کوه ساران
ای جویبار جاری ! زین سایه برگ مگریز
کاین گونه فرصت از کف دادند بی شماران
گفتی : به روزگاران مهری نشسته گفتم
بیرون نمی توان کرد حتی به روزگاران
بیگانگی ز حد رفت ای آشنا مپرهیز
زین عاشق پشیمان سرخیل شرمساران
پیش از من و تو بسیار بودند و نقش بستند
دیوار زندگی را زین گونه یادگاران
وین نغمه ی محبت بعد از من و تو ماند
تا در زمانه باقی ست آواز باد و باران

 "محمد رضا شفیعی کدکنی"

+ نوشته شده در  سه شنبه چهاردهم اسفند ۱۳۸۶ساعت 22:46  توسط محمد مشایخی | 


               آخرین برگ سفرنامه ی باران این است

 

                        که زمین چرکین است...


                                                                     
                                                                   
  "محمد رضا شفیعی کدکنی"
+ نوشته شده در  سه شنبه سی ام بهمن ۱۳۸۶ساعت 20:28  توسط محمد مشایخی | 

 

 

ای شاخه ی شکوفه ی بادام

خوب آمدی

سلام

لبخند می زنی ؟

 

اما

این باغ بی نجابت

با این شب ملول

زنهار از این نسیمک آرام

وین گاه گه نوازش ایام

بیهوده خنده می زنی افسوس

بفشار در رکاب خموشی

پای درنگ را

باور مکن که ابر

باور مکن که باد

باور مکن که خنده ی خورشید بامداد

من می شناسم این همه نیرنگ و رنگ را

                               "محمد رضا شفیعی کدکنی"

+ نوشته شده در  چهارشنبه دهم بهمن ۱۳۸۶ساعت 2:43  توسط قاصدک | 
این شعر رو به یاد زنده یاد " سید خلیل عالی نژاد" نوازنده بی بدیل تنبور انتخاب کردم. حقا که پنجه ای سحر آمیز داشته. این قطعه ای که همیشه با ورود به این وبلاگ می شنوید تک نوازی ارزشمند این هنرمند هست. من که هر وقت این قطعه رو می شنوم حالم دگرگون می شه. روحش شاد. 

بزن آن پرده ، اگر چند تو را سیم
از این ساز گسسته
بزن این زخمه ، اگر چند در این کاسه ی تنبور
نمانده‌ست صدایی ...

بزن این زخمه
بر آن سنگ
بر آن چوب
بر آن عشق
که شاید
بردم راه به جایی ...

پرده دیگر مکن و زخمه به هنجار کهن زن

لانه جغد نگر،

کاسه آن بربط سغدی

زخموشی

نغمه سر کن که جهان
تشنه ی آواز تو بینم
چشمم آن روز مبیناد
که خاموش
درین ساز تو بینم ...

نغمه ی توست ، بزن
آنچه که ما زنده بدانیم
اگر این پرده برافتد
من و تو نیز نمانیم .
اگر چند بمانیم و
بگوییم همانیم . . .

                                      "محمد رضا شفیعی کدکنی"

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و هفتم آذر ۱۳۸۶ساعت 6:54  توسط محمد مشایخی | 

به كجا چنین شتابان؟ گون از نسیم پرسید،
دل من گرفته زین جا هوس سفر نداری زغبار این بیابان؟،
همه آرزویم اما چه كنم كه بسته پایم...
به كجا چنین شتابان؟
به هر آن کجا كه باشد به جز این سرا سرایم!
سفرت بخیر اما تو و دوستی خدا را
چو از این كویر وحشت به سلامتی گذشتی
به شكوفه ها، به باران برسان سلام ما را...

"محمد رضا شفیعی کدکنی"

+ نوشته شده در  پنجشنبه پانزدهم آذر ۱۳۸۶ساعت 15:52  توسط محمد مشایخی | 
 
صفحه نخست
پروفایل مدیر وبلاگ
پست الکترونیک
آرشیو وبلاگ
عناوین مطالب وبلاگ
درباره وبلاگ

نوشته های پیشین
دی ۱۳۹۲
آبان ۱۳۹۲
آبان ۱۳۹۱
مهر ۱۳۹۱
شهریور ۱۳۹۱
مرداد ۱۳۹۱
تیر ۱۳۹۱
خرداد ۱۳۹۱
اردیبهشت ۱۳۹۱
فروردین ۱۳۹۱
اسفند ۱۳۹۰
بهمن ۱۳۹۰
دی ۱۳۹۰
آذر ۱۳۹۰
آبان ۱۳۹۰
مهر ۱۳۹۰
شهریور ۱۳۹۰
مرداد ۱۳۹۰
تیر ۱۳۹۰
خرداد ۱۳۹۰
اردیبهشت ۱۳۹۰
فروردین ۱۳۹۰
بهمن ۱۳۸۹
دی ۱۳۸۹
آذر ۱۳۸۹
آبان ۱۳۸۹
مهر ۱۳۸۹
شهریور ۱۳۸۹
مرداد ۱۳۸۹
تیر ۱۳۸۹
خرداد ۱۳۸۹
اردیبهشت ۱۳۸۹
فروردین ۱۳۸۹
اسفند ۱۳۸۸
بهمن ۱۳۸۸
دی ۱۳۸۸
آرشيو
آرشیو موضوعی
سوگل مشایخی
سید حمیدرضا برقعی
ایرج جنتی عطایی
حامد بهاروند
نجمه زارع
سید علی صالحی
فرهاد قربانزاده
محمد فرخی یزدی
محمد حسین بهرامیان
امیر ارجینی
ابوالحسن ورزی
کاظم بهمنی
فايز دشتستانی
مهدی عابدی
سهراب سپهری
مهدی اخوان ثالث
مولوی
فریدون مشیری
نیما یوشیج
حافظ شیرازی
سعدی
شهریار
عارف قزوینی
سهیل محمودی
محمدرضا شفیعی کدکنی
علی شریعتی
قیصر امین پور
ژاله اصفهانی
هوشنگ ابتهاج
سیمین بهبهانی
احمد شاملو
خسرو گلسرخی
هوشنگ شفا
فروغ فرخزاد
اقبال لاهوری
خیام نیشابوری
سیاوش کسرایی
محمد علی بهمنی
مهدی حمیدی شیرازی
ملک الشعرای بهار
محمدرضا عبدالملکیان
جواد آذر
حمید مصدق
عطار نیشابوری
فخرالدین عراقی
ژولیده نیشابوری
سید حسن حسینی
م.آزاد
رسول یونان
علیرضا صحافزاده
محمد معلم
حسام الدین ایپکچی
امیر پاشا مقدسی
حسین منزوی
ایهام
عرفان نظر آهاری
مینا حسنی
رضا اسماعیلی
وحشی بافقی
بیژن دولت آبادی
فصیح الزمان رضوانی
نصرت رحمانی
منوچهر آتشی
یوسف ابو علی نژاد
ملاحت اسدالهي
اردلان سرافراز
گوربان
شمس الدین عراقی
حسین اسرافیلی
صادق سرمد
بابا طاهر
حزین لاهیجی
بیدل دهلوی
نادر نادرپور
عماد
ترانه جوانبخت
اسماعیل خویی
رهی معیری
حسین پناهی
سید عبدالحمید ضیایی
نگار معبودی
سلمان هراتی
طاهره قرة العين
شکوه قاسم نیا
قدسی قاضی نور
وصال شیرازی
محمد شمس لنگرودی
ایرج کریمی
رحیم معینی کرمانشاهی
فاضل نظری
علیرضا بدیع
نصرالله مردانی
طبیب اصفهانی
نویسندگان
محمد مشایخی
قاصدک
پیوندها
عاشقانه
با که گویم...
مسافر غزلپوش
دل گفت
ازدحام بی کسی
عاشقونه
لیوان
خط خطی های خیال
انجمن شاعران ایران
خدا، عشق، عرفان
پی نوشت
گوربان
نگار
آوای آزاد
ستاره دنباله دار
نیستان
سایه عمر
پرسه در خیال
ذوقستان
ساراشعر
 

 RSS

POWERED BY
BLOGFA.COM