چون طفل که از خوردن داروست پریشان
با دوست پری شانم و بی دوست پریشان

ابرو به هم آورده و گیسو زده بر هم
چون ابر که بر گبند مینوست پریشان

مجموعه ناچیز من آشفته او باد
آنکس که وجودم همه از اوست پریشان

دست و دل من برسر این سلسله لرزید
در جنگل گیسوی تو آهوست پریشان

آرامش دریای مرا ریخته بر هم
ماهی که پری خوست پری روست پریشان

با حوصله تنگ و دل سنگ چه سازم
با دوست پریشانم و بی دوست پریشان

                                                    
                                                                  "علیرضا بدیع"